"Ik durf niet": wat angst bij jeugdruiters ons eigenlijk vertelt
"Ik durf niet."
Vier eenvoudige woorden die je als instructeur waarschijnlijk regelmatig hoort. Soms vlak voor een sprong, soms wanneer een pony ineens harder gaat dan verwacht, soms na een val, en soms zelfs bij iets wat het kind vorige week nog zonder problemen deed.
Onze natuurlijke reactie is vaak geruststellen en aanmoedigen, maar als coach is er een interessantere vraag om te stellen:
Wat probeert een kind ons met "ik durf niet" eigenlijk te vertellen?
1. Angst heeft een functie
Angst is niet automatisch iets wat zo snel mogelijk weg moet. Het is een natuurlijke, instinctieve reactie op een waargenomen dreiging. Daarom is het beter om je af te vragen waar een kind nu precies bang voor is, dan het zo snel mogelijk weer over die hindernis of überhaupt op de pony te krijgen. Dat verschil verandert je manier van begeleiden.
2. "Ik durf niet" kan verschillende dingen betekenen
Een jeugdruiter kan bijvoorbeeld bang zijn om te vallen, een fout te maken, de controle over de pont te verliezen, anderen teleur te stellen of uitgelachen te worden door mensen langs de kant. Aan de buitenkant zie je hetzelfde gedrag, maar de onderliggende gedachte kan totaal anders zijn.
3. Pas op voor onbedoelde prestatiedruk
Stel: Een kind durft niet over een hindernis Een ouder staat langs de kant en zegt:
"Kom op, vorige week deed je dit ook gewoon!"
De bedoeling is aanmoediging, maar het kind kan horen:
"Ik stel papa of mama teleur als ik dit niet doe."
Nu hebben we naast angst mogelijk óók prestatiedruk toegevoegd.
4. Maak het probleem kleiner
Wanneer iets te groot voelt, kun je onderzoeken welke stap wél haalbaar voelt.
In plaats van:
"Probeer het maar gewoon, vorige keer lukte het ook!"
Maar bijvoorbeeld:
"Wat zou je nu wel durven?"
Misschien eerst langs de hindernis. Daarna balkjes. Daarna een klein kruisje. Zelfvertrouwen groeit vaak door ervaringen waarin een kind merkt: "Hé, dit kan ik."
5. Geef ruimte aan autonomie
Jeugdruiters hebben niet alleen instructie nodig, maar ook kansen om zelf na te denken.
Vraag bijvoorbeeld:
"Wat zou jou helpen?"
"Welke stap wil jij eerst proberen?"
"Wat ging net al beter?"
Daarmee maak je het kind actief onderdeel van het leerproces.
6. Kijk verder dan gedrag
Een kind dat weigert, boos wordt, stilvalt of zegt dat het niet wil rijden, is niet automatisch ongemotiveerd. Gedrag is informatie. Als coach wil je onderzoeken wat er aan het gedrag voorafgaat.
Gedachte → emotie → gedrag.
Dat geeft je een heel ander uitgangspunt dan alleen proberen het gedrag te corrigeren.
Conclusie
Mentale coaching bij jeugdruiters gaat niet om kinderen leren dat ze nergens bang voor hoeven te zijn. Het gaat erom dat je leert begrijpen wat ze ervaren en ze vervolgens helpt vaardigheden te ontwikkelen waarmee ze zelf verder kunnen. En juist daarin kan een instructeur enorm veel betekenen.
In onze Mental Coach voor Jeugdruiters opleiding leer je hoe je mentale coaching praktisch toepast binnen de begeleiding van kinderen en jongeren in de paardensport.
Werk je met jeugd én volwassenen? Dan is de combinatie tussen onze opleidingen tot Mental Coach voor jeugd en volwassen ruiters een mooie aanvulling. Binnenkort komen we met een mooi aanbod, dus houd ons in de gaten!
Tot de volgende!
